stenen bruin

Een kind leert het meeste van een goed voorbeeld

bron: Brabants Dagblad, 21-11-2015 door Twan van Lierop

Hoogleraar Wim Meeus houdt ouders in BD-college het rolmodel voor

Ruziënde ouders laten sporen bij hun kinderen na.
Een kind leert het meeste van een goed voorbeeld. Ouders die begrip tonen, hebben empathische kinderen. Kwestie van 'voorleven'.


 

 

Gouden tip voor ouders die zich afvragen hoe ze hun kinderen moeten opvoeden? Heel simpel, zegt Wim Meeus: geef zelf het goede voorbeeld. ,,Als vader en moeder ruzie met elkaar hebben, kunnen ze agressief worden en tegen elkaar gaan schreeuwen, maar ze kunnen ook proberen het op een redelijke manier op te lossen. Praat met elkaar en kom er samen uit. Ouders die laten zien hoe zij een conflict op een goede manier oplossen, hebben ook kinderen die dat zo doen. Waarom? Omdat ze een model voor hun kinderen zijn."
Het goede voorbeeld geven, werkt volgens Meeus op allerlei terreinen. ,,Ouders die begrip tonen, hebben ook kinderen die empathisch zijn. Ouders die een duidelijk zelfbeeld hebben, hebben ook kinderen met een duidelijk zelfbeeld. Voorleven, een goed model zijn, is het belangrijkst, dan worden kinderen gelijk aan jou."
Praktische adviezen
Hoogleraar Wim Meeus vertelt dinsdag in zijn BD-College over de ontwikkeling van kinderen naar volwassenheid, maar neemt ook de gelegenheid te baat om ouders praktische adviezen te geven. Hij baseert zich op dertig jaar eigen onderzoek naar de adolescentie, de leeftijd van 12 tot pakweg 24. ,,Het is de periode waarin het meeste gebeurt in het leven, de fase waarin iemands persoonlijkheid en identiteit worden vastgelegd, waarin we leren om problemen op te lossen, leren om volwassen relaties aan te gaan, een periode met heel veel veranderingen en overgangen."
Hij stelde door onderzoek vast dat kinderen en jongeren veel meer onderhevig zijn aan wisselende stemmingen dan volwassenen. ,,Een adolescent kan de ene dag heel blij en de andere dag heel bedroefd zijn. Dat heeft ook gevolgen. Jongeren die meer stemmingswisselingen hebben, hebben slechtere relaties met hun ouders, zijn depressiever, angstiger en overtreden vaker de wet. Datzelfde geldt voor jongeren die geen duidelijke identiteit hebben, die niet weten wat ze met hun leven willen en geen doel hebben. Dat leidt tot problemen. Als het slecht gaat in het ene gebied gaat het ook slecht in andere gebieden."
Meestal verloopt de weg naar volwassenheid zonder grote strubbelingen, zegt Meeus. ,,De normale ontwikkeling is dat je leert om je stemmingswisselingen te beheersen, of eigenlijk gaat dat vanzelf. Bij sommigen lukt dat echter niet, zo'n 13 procent. Dat zijn de stresskippen. Het zijn de kinderen en jongeren die meer agressie en depressie ontwikkelen, en allerlei problemen krijgen."
Hij deed onder meer onderzoek naar criminaliteit onder jongeren, wat hem leerde om dat probleem wat te relativeren. Hij toont een grafiek met een piek tussen de 15 en 17 jaar en daarna een duidelijk dalende lijn. ,,Als ontwikkelingspsycholoog concludeer ik daaruit dat alle ophef over jeugdcriminaliteit overdreven is. De meeste jongeren komen er vanzelf weer vanaf."
Meeuws tekent na jaren van onderzoek voor nog een relativering. ,,Honderd factoren bepalen de ontwikkeling van een kind: wie zijn vader en moeder zijn, in welke wijk hij woont, naar welke school hij gaat, zijn vrienden, zijn persoonlijkheid, zijn neiging tot angst en depressiviteit, enzovoort. Sommigen hebben betere kansen dan anderen. Ook het leven zelf brengt geluk en ongeluk."
Wat optimistisch kan stemmen, is dat ouders en kinderen het in Nederland niet slecht hebben getroffen. ,,Uit internationaal onderzoek blijkt dat Nederlandse jeugd tot de gelukkigste van de wereld behoort. Je kunt nog altijd het beste hier opgroeien. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het met iedereen goed gaat."